Voorafgaand aan de werkzaamheden onderzochten we of er nog archeologische resten in de bodem aanwezig waren. In de zomer van 2025 begonnen we met een bureauonderzoek en booronderzoek. Op basis van de resultaten groeven we in de zomer van 2026 langs het Schrepelpad een proefsleuf van bijna 300 meter lang. Daarmee kregen we een bijzonder inkijkje in de ontwikkeling van het landschap en het gebruik ervan door mensen door de eeuwen heen.

Ter hoogte van de Westvlietweg troffen we vooral zand aan. Dit was ooit de flank van een oude strandwal. Richting de A4 ging het landschap over in een lagergelegen strandvlakte, die in de bronstijd (2000 tot 800 voor Christus) geleidelijk bedekt raakte met veen. In de ijzertijd (vanaf 800 voor Christus) ontstonden hier getijdengeulen die vanuit de Maasmonding door het landschap liepen.

Mensen in de Vlietweide

Mensen waren al vanaf de steentijd actief in dit gebied. Op een zandkopje in de strandvlakte vonden we potscherven en vuurstenen werktuigen van bijna 5.000 jaar oud. Deze hogere plek stak uit boven het omringende natte landschap en vormde waarschijnlijk een aantrekkelijke locatie voor mensen om tijdelijk te verblijven.

Waarvoor zij de plek precies gebruikten weten we niet. Mogelijk kwamen zij hier om te jagen, grondstoffen te verzamelen of rituelen uit te voeren. De vondsten laten in ieder geval zien dat mensen hun weg vonden in dit landschap lang voordat het eruitzag zoals nu.

Ook uit latere perioden vonden we sporen. Hoefindrukken in het veen zijn stille getuigen van een kudde die in de ijzertijd in dit gebied graasde. Daarnaast troffen we in een oude geul een bijna complete pot uit de ijzertijd aan. Mogelijk is deze met het water meegevoerd, maar het kan ook zijn dat de pot bewust in de geul is achtergelaten als offer.

Van Romeinse tijd tot polderlandschap

In de Romeinse tijd was het gebied waarschijnlijk te nat om er te wonen. Ook van het beroemde Kanaal van Corbulo vonden we geen sporen. Wel is het mogelijk dat de Romeinen gebruikmaakten van een natuurlijke geul om zich door dit gebied te verplaatsen.

Vanaf de late middeleeuwen werd het gebied steeds intensiever gebruikt. Op historische kaarten zijn de boerderijen Brugwijk, Overwijk en Visvliet te zien. Deze lagen dicht bij elkaar ter hoogte van een ophaalbrug over de Vliet, de huidige Wijkerbrug. De rest van het gebied bestond uit stroken weiland ten noordwesten en zuidoosten van de Boven Watering.

Dit zogeheten Vijfslagenlandschap is ook vandaag nog goed herkenbaar. Ons onderzoek laat zien dat onder dit historische polderlandschap een veel langere geschiedenis schuilgaat, van steentijdjagers en ijzertijdboeren tot de bewoners die later het landschap vormgaven.